“Awwwww” klonk het in koor toen ik de foto liet zien van hond Doutzen met haar net geboren pups. Een hoop grote kiwi’s naast elkaar gekropen met de oogjes dicht en een lieve tevreden hond die ze goed in de gaten hield. “Ja, super lief he” antwoorde ik. Ik sloot mijn telefoon en ging door met koken in de camper.

Tijdens die vakantie was er eigenlijk geen enkele reden waarom wij niet een pup zouden nemen. We hebben een groot erf, geheel omheind zodat de hond heerlijk rond kan rennen. En een reutje kon mij tevens beschermen op de boerderij als Bob er niet was.

Ik zag het al helemaal voor me. Maar een pup neem je niet zomaar, daar moet goed over na gedacht worden en dat deden we.

Na een paar weken gingen we kijken bij de pups. De kiwi’s hadden de oogjes inmiddels open en waren de leukste pups ever geworden. Elke pup droeg een ander kleur bandje en daar renden ze rond..40 korte pootjes kris kras door elkaar.

We besloten een reutje te kiezen, en daar waren er drie van. Donker grijs, blauw en leger groen. Oi wat een moeilijke keuze. Ik liet het over aan Bob, hij heeft veel honden gehad altijd. Leger groen..dat was hem…dat was onze pup.

Thuis maakten we alles in orde en toen kwam het moment dat Dembé bij ons in het gezin kwam. Ik droeg een klein warm vriendje dat snel zal groeien, een kilo per week ongeveer.

Een Rodeshian Ridgeback is een hond uit Zuidelijk Afrika. Daar hielpen de honden hun jagers bij het weghouden van bijvoorbeeld leeuwen als er een prooi geschoten was en kunnen zij het erf fantastisch bewaken. Geweldig natuurlijk, maar net zo leuk is het dat het een echte gezinshond is. En als ik zeg “echte” dan bedoel ik ook precies dat. Want….Dembé is nu precies 5 maanden oud en als ik van de eettafel naar het washok loop, dan stappen er 4 pootjes met de mee. Denk ik dat hij slaapt en sluip ik weg om even de kippen te voeren buiten. Dan opent hij de buitendeur zelf en rent me achteraan alsof ik hem verlaten heb. Super lief en super irritant. Precies dat.

Dembé is intelligent. De prullenbak werd omver gegooid en dus besloot ik over te gaan naar een prachtige Brabantia Bo, zo één die én prachtig staat, én 3 recyclebakken heeft, én waar je op moet duwen wil hij open gaan. Zo, geregeld, alles voor elkaar…dacht ik. Maar bij dag 2 zag hij hoe ik de prullenbak opende en liet hij me daarna trots zien dat hij het kunstje begreep.

Zo opent hij ook deuren. En dus zitten er op sommige deuren haakjes zodat de katten rustig hun eten kunnen opeten zonder die grote bruine beer erbij. Maar nu weet Dembé ook hoe je haakjes opent. Dus wordt het: strenger opvoeden.

Pfff en dat is dus vreselijk lastig. Ik kan mijn stem verheffen en mijn hartslag laten stijgen naar “geef mij een glas wijn, nu!” maar Dembé wordt het niet koud of warm van en doet alles wat niet mag 5 minuten later weer. Ik ben 3 kinderen aan het opvoeden van onder de 10 jaar en ik moet eerlijk bekennen dat zij makkelijker zijn dan deze hond.

“Strenger zijn” zegt de trainster van de puppyles. Maar ze lacht erbij, ze meent het wel, maar zegt er gelijk bij dat het allemaal goed komt en dat ik nou simpelweg een eigenwijze hond heb gekozen met veel karakter. HEEEL VEEELLL KARAKTER.

S avonds ben ik kapot. Maar als ik dan op de bank zit, en er kuipt een grote bruine beer naast me, die zijn kop op mijn schoot legt, dan geef ik hem kusjes en hoort hij er helemaal bij.